خواهشا بعد از اینکه متن رو کامل خوندید، منبع رو نگاه کنید!

همین که آدم به پای خود راست ایستاد، نوشته ای را در فضا دید که چون خورشید می درخشید، عبارتش این بود : "لا اله الا الله، محمد رسول الله"

پس در این هنگام آدم دهان گشود و گفت پروردگارا! خدای من! تو را سپاسگزارم، چون که تفضل کرده و مرا آفریدی. ولی با ناله و زاری از تو می خواهم مرا آگاه کنی که معنی این کلمات چیست؟ "محمد رسول الله". پس خداوند پاسخ داد: آفرین بر تو ای بنده ی من، آدم!

من به تو می گویم که: تو نخستین کسی هستی که آفریده شدی واین کسی را که می بینی، او فرزند توست که سال ها پس از این به این جهان خواهد آمد و به زودی پیغمبر من خواهد شد، که همه چیز را به خاطر او آفریدم.

او کسی است که وقتی بیاید، به عالم نور و روشنی خواهد بخشید. او کسی است که روحش شصت هزار سال پیش از اینکه چیزی بیافرینم در فروغ آسمانی جای داده شده بود.

پس آدم پیش خدا زاری کرد و گفت: پروردگارا! این نوشته را بر ناخن انگشت های دست من نقش کن. پس خداوند آن نوشته را بر دو شست او نقش کرد که بر ناخن شست راستش چنین بود: "لا اله الا الله" و بر ناخن شست چپش چنین بود: "محمد رسول الله".

پس آدم نخستین این کلمات را با مهر پدری بوسید و به چشم کشید و گفت: فرخنده باد آن روزی که تو به دنیا روی خواهی آورد.

.

.

.

منبع: انجیل برنابا، فصل 39، بخش 14 تا 27